Zenonis est, inquam, hoc Stoici.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Istic sum, inquit. Illi enim inter se dissentiunt. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Duo Reges: constructio interrete. Et quidem, inquit, vehementer errat; Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant.
Quonam, inquit, modo? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Deinde dolorem quem maximum? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?
Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate.
Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;
Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Sed fac ista esse non inportuna; Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Verum hoc idem saepe faciamus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit;
Is es profecto tu.
Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? At iam decimum annum in spelunca iacet. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.
Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Quae contraria sunt his, malane? Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Prioris generis est docilitas, memoria; Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Quid sequatur, quid repugnet, vident.
Id est enim, de quo quaerimus. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Velut ego nunc moveor. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias?
Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Videsne, ut haec concinant? Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam?