Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Duo Reges: constructio interrete. Cave putes quicquam esse verius. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;
Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Illa tamen simplicia, vestra versuta. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Cur, nisi quod turpis oratio est? Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis.
Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.
Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Ergo, inquit, tibi Q. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Bork Bork
Sed potestne rerum maior esse dissensio? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quid enim possumus hoc agere divinius?
Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; De vacuitate doloris eadem sententia erit. Nihil illinc huc pervenit. Iam in altera philosophiae parte. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Cave putes quicquam esse verius. Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati, et erant illa Torquatis. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Duo enim genera quae erant, fecit tria. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Et nemo nimium beatus est;
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.
Duo enim genera quae erant, fecit tria. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Age, inquies, ista parva sunt. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest.
Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Scisse enim te quis coarguere possit? Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Dici enim nihil potest verius. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Dici enim nihil potest verius. Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.
Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim.