Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Odium autem et invidiam facile vitabis. Duo Reges: constructio interrete. Polycratem Samium felicem appellabant. Sed haec nihil sane ad rem; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur?

Tria genera bonorum; An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Maximus dolor, inquit, brevis est. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Ut id aliis narrare gestiant? Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis?

Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quae cum dixisset, finem ille. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam;

Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Ut aliquid scire se gaudeant? Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Rem unam praeclarissimam omnium maximeque laudandam, penitus viderent, quonam gaudio complerentur, cum tantopere eius adumbrata opinione laetentur? Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Quare conare, quaeso. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt;

Collatio igitur ista te nihil iuvat.

Gerendus est mos, modo recte sentiat. Quare ad ea primum, si videtur; Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.

Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Paria sunt igitur. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum?

Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Sed quod proximum fuit non vidit. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis.

Cur post Tarentum ad Archytam?

Bork Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Istic sum, inquit. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.