Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Dicimus aliquem hilare vivere; Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Duo Reges: constructio interrete. Itaque his sapiens semper vacabit. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Cur id non ita fit? Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.
Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum.
Illi enim inter se dissentiunt.
Scrupulum, inquam, abeunti; Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Quod totum contra est. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quae ista amicitia est? Itaque hic ipse iam pridem est reiectus;
Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Quaerimus enim finem bonorum.
Haeret in salebra. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Nam constitui virtus nullo modo potesti nisi ea, quae sunt prima naturae, ut ad summam pertinentia tenebit.
Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Cur haec eadem Democritus? Hoc non est positum in nostra actione. Dici enim nihil potest verius. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Quae cum dixisset, finem ille. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.
Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus.
Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.
Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Non autem hoc: igitur ne illud quidem.
Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Non est igitur voluptas bonum. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Illi enim inter se dissentiunt. Sed fac ista esse non inportuna; Quod cum dixissent, ille contra. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es?
Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Verum audiamus. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Et nemo nimium beatus est; Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus?